To za trudne

Szczur (odkłada hantle, ciężko oddycha):
– Nie no…
– To jest za trudne.

Dzik:
– Co jest trudne?

Szczur:
– No to wszystko…
– Ćwiczenia, tempo…
– Nie ogarniam tego.

Szczur (siada, kręci głową):
– Chyba to nie dla mnie.

Dzik (podchodzi bliżej):
– Pierwszy raz to robisz?

Szczur:
– No… tak.

Dzik:
– No to czemu ma być łatwe?

Szczur (patrzy na dzika):
– Bo… myślałem, że jakoś pójdzie.

Dzik:
– Pójdzie.
– Tylko nie od razu.

(Szczur milczy)

Dzik:
– Pamiętasz pierwsze treningi?

Szczur:
– No…

Dzik:
– Też było ciężko?

Szczur:
– Było.

Dzik (lekki uśmiech):
– I co? Nauczyłeś się?

(Szczur kiwa głową)

Dzik:
– No właśnie.

Szczur:
– Czyli… to normalne?

Dzik:
– Nie tylko normalne.

Dzik (Pochyla się lekko):
– To jest sygnał, że się rozwijasz.

Szczur (patrzy zaskoczony):
– Serio?

Dzik:
– Jak coś jest łatwe…
– to już to znasz.

Dzik:
– A jak jest trudne…
– to właśnie tam zaczyna się zmiana.

(Szczur patrzy na hantle… podnosi je znowu)

Szczur (ciszej, ale pewniej):
– Dobra…
– To jeszcze raz.

(Dzik uśmiecha się pod nosem)

Największy błąd?
Myślisz, że trudne znaczy "to nie dla mnie".
A tak naprawdę — to pierwszy znak, że robisz coś, co działa.